سه شنبه، ۱ خرداد ۱۳۹۷ | Tuesday, 22. May 2018

سیاسی - استراتژیک (150)

ahzab1حق فعالیت برای همگان باید به صورت یک مطالبه عمومی دربیاید!

photo 2018-04-11 08-13-01هر کنش گر سیاسی در ترسیم آینده باید به جای یک طرح به چند طرح بیندیشد. آینده از منظر شرایط موجود در ساخت قدرت، منطقه و جهان و نیز شرایط اقشار مختلف مردم، چند احتمالی است. ترسیم آینده «تک» احتمالی (اصلاح حکومت، قیام مردم و ...)، نوعی ساده سازی و نادیده گرفتن احتمالات دیگر است/ گشوده بودن تحول خواهی نسبت به احتمالات مختلف مغایرتی با داشتن گزینه «ترجیحی» ندارد. یک تحول خواه ترجیح می دهد توان جامعه مدنی در حدی بالا برود که خود را برحکومت تحمیل کند تا قدرت مستقر در برابر آن عقب نشینی کند و استحاله گردد. تا کجا عقب بنشیند؟ گزینه ترجیحی نهایی نبودهیچ مقام مادام العمر غیرپاسخگو، جدایی دین و حکومت و رفع تمامی تبعیض هاست/ننقطه امتیاز تحول خواهی بر دو رویکرد دیگر در همین انعطاف و قابلیت تطبیق نهفته است.

 

refrandomسیاست ورزی از طرح  آرزوها شروع نمی شود، بلکه از«چگونگی» رسیدن به آنها آغاز می گردد. و نامش هست «راهبرد» نه «هدف گذاری». داستان زنگوله و معمای انداختن آن به گردن گربه مثال آموزنده ای است/ شعار و آرزوی «انتخابات آزاد» وجوه راهبردی و انضمامی بیشتری از دیگر  آرزوها برای هم اندیشی و برنامه دار کردن دارد. همچنین استعداد بالاتری برای ایجاد وفاق جمعی بین نیروهای بیشتری  به خصوص در داخل کشور و در میان مردمی که بدون تنزه طلبی از همه ابزارها برای بهبود زندگی خود و تغییر در وضعیت کشوراستفاده می کنند. همانگونه که امکان راهگشایی و تسهیل گری برای مطالبات بیشتر را نیز در درون خود و در روندی که در پیش رو قرار می دهد، فراهم  می سازد.

mihan19«انقلاب» بهمن ماه یک پدیده «التقاطی» بود حاصل شراکتی نافرجام بین روشنفکران و روحانیون سیاسی. همه شعارها و ایده های مهم مطرح شده در انقلاب از بخش روشنفکری آن بیرون آمده بود. در طول انقلاب اصلا شعاری که به دنبال اجرای فقه باشد مطرح نبود. مسئله ولایت فقیه در هیچ  مقطع  دوران انقلاب به گوش نمی رسید. «جمهوری اسلامی» اما عمدتا  ساخته بخش روحانیون این شرکت سهامی بود. یکی کردن این دو  پدیده یک خطای بزرگ است. جمهوری اسلامی هر چه جلوتر آمده از ایده های روشنفکری شریک موثر خود که ایده ها و شعارهای اصلی انقلاب را از آنان وام گرفته و قبل از انقلاب متحد آنان و حتی در بسیاری مواقع دنباله رو آنان بود، فاصله گرفته و بدان پشت کرده است.

 

eateraz1زمزمه خطر سوریه شدن نه زیر گوش حکومت بلکه زیرگوش مردم معترض همراه با سیاستی بی رمق و بی اثر و در برخی موارد شرم آور؛ مشارکت در القای چیزی جز «توهم ترس» در روان مردمی نیست که از قضا می توانستند (و می توانند) به شکستن بن بست سیاسی و شیوه پای در گل مانده اعتدالی- اصلاحی (به دلیل محافظه کاری کنونی روحانی و مهم تر از آن سرسختی و تصلب راس بیت قدرت)، یاری رسانند. هراس قدرت متصلب از مردم به نفع اصلاح طلبان بوده و هست. تبدیل کردن فرصت به یک تهدید همچون این دستور است:«باید ببازی!»

 

 khamenie1طفره رفتن از تصمیم گیری جدی بر سر این دو راهی بزرگ همان و آتش را زیر خاکستر راندن همان و بیرون زدنش تندتر و شعله ورتر همان. شاید این آخرین فرصت یک تصمیم گیری بزرگ باشد...

اعتراضات دی 96 چه آینده ای دارد؟

دوشنبه, 11 دی 1396 ساعت 22:24

eterazتحول خواهان جامعه گرا اینک از حضور مردم به خصوص اقشار نابرخورداری که توسط بخش مهمی از سیاسیون و روشنفکران نادیده گرفته می شدند، در صحنه سیاست استقبال می کنند. آنها می توانند بسیاری از بن بست ها را بشکنند و تاثیری ماندگار باقی بگذارند. صحنه سیاست در ایران با پر شدن این جای خالی تازه دارد کامل می شود. 

 

eaterazمردم وقتی هم عصبانی و هم مایوس (از بیت قدرت، دولت، اصلاح طلبان، فعالان سیاسی و مدنی) می شوند خود به فکرمی افتند صدای شان را بلند کنند/ مردم بن بست شکن اندِ؛ بن بست اصلاح از بالای کم رمق  و حرکت مدنی چشم بسته بر فقر از پایین. به نفع ملک و ملت خواهد بود اگر صدای شان به خصوص راس قدرت شنیده شود/ اما چه بد می شود اگر مردم، دست به «خشونت» بزنند. آنگاه خواب آشفته نظامیان تعبیر خواهد شد/ چه بد می شود که برخی کنارگود نشستگان وزنه های سنگین تر از توان مردم بردوش شان بگذارند و به رجزخوانی های بی پشتوانه دست بزنند.

جواد کوروشی - رادیو فردا- راه اندازی گشت های بسیج و سپاه در گفتگو با نعمت احمدی و رضا علیجانی- 26 آذر 1396

2017 12 05 20 31 41 Greenshotهمگان باید از رفراندوم اقلیم درس بگیرند: کردهای عراق، کردهای ایران؛ فعالان سیاسی و مدنی و حکومت ایران. در درس آموزی آخری ناامیدتر از بقیه هستم!