شنبه، ۳۰ دي ۱۳۹۶ | Saturday, 20. January 2018

سیاسی - استراتژیک (145)

eateraz1زمزمه خطر سوریه شدن نه زیر گوش حکومت بلکه زیرگوش مردم معترض همراه با سیاستی بی رمق و بی اثر و در برخی موارد شرم آور؛ مشارکت در القای چیزی جز «توهم ترس» در روان مردمی نیست که از قضا می توانستند (و می توانند) به شکستن بن بست سیاسی و شیوه پای در گل مانده اعتدالی- اصلاحی (به دلیل محافظه کاری کنونی روحانی و مهم تر از آن سرسختی و تصلب راس بیت قدرت)، یاری رسانند. هراس قدرت متصلب از مردم به نفع اصلاح طلبان بوده و هست. تبدیل کردن فرصت به یک تهدید همچون این دستور است:«باید ببازی!»

 

 khamenie1طفره رفتن از تصمیم گیری جدی بر سر این دو راهی بزرگ همان و آتش را زیر خاکستر راندن همان و بیرون زدنش تندتر و شعله ورتر همان. شاید این آخرین فرصت یک تصمیم گیری بزرگ باشد...

اعتراضات دی 96 چه آینده ای دارد؟

دوشنبه, 11 دی 1396 ساعت 22:24

eterazتحول خواهان جامعه گرا اینک از حضور مردم به خصوص اقشار نابرخورداری که توسط بخش مهمی از سیاسیون و روشنفکران نادیده گرفته می شدند، در صحنه سیاست استقبال می کنند. آنها می توانند بسیاری از بن بست ها را بشکنند و تاثیری ماندگار باقی بگذارند. صحنه سیاست در ایران با پر شدن این جای خالی تازه دارد کامل می شود. 

 

eaterazمردم وقتی هم عصبانی و هم مایوس (از بیت قدرت، دولت، اصلاح طلبان، فعالان سیاسی و مدنی) می شوند خود به فکرمی افتند صدای شان را بلند کنند/ مردم بن بست شکن اندِ؛ بن بست اصلاح از بالای کم رمق  و حرکت مدنی چشم بسته بر فقر از پایین. به نفع ملک و ملت خواهد بود اگر صدای شان به خصوص راس قدرت شنیده شود/ اما چه بد می شود اگر مردم، دست به «خشونت» بزنند. آنگاه خواب آشفته نظامیان تعبیر خواهد شد/ چه بد می شود که برخی کنارگود نشستگان وزنه های سنگین تر از توان مردم بردوش شان بگذارند و به رجزخوانی های بی پشتوانه دست بزنند.

2017 12 05 20 31 41 Greenshotهمگان باید از رفراندوم اقلیم درس بگیرند: کردهای عراق، کردهای ایران؛ فعالان سیاسی و مدنی و حکومت ایران. در درس آموزی آخری ناامیدتر از بقیه هستم!

bainolmalalدر برخورد با مسائل بین المللی (مانند رابطه ایران و آمریکا، حضور ایران در سوریه و...)، شاهد تحلیل های متفاوتی هستیم که در زیرانبوهی از اطلاعات گیج می شویم و سرمنشا اختلاف را گم می کنیم. در ورای این تحلیل ها نوعی اختلاف مبانی بین دو نگاه «چپ سنتی» و رویکرد «ملی» وجود دارد/ مهندس سحابی را شاید بتوان نمونه ای از حرکت از یک نگاه سنتی چپ  به نگاهی نو در عرصه تحلیل مسائل سیاسی-اقتصادی جهانی دانست. وی چپ دموکرات توسعه گرا و برنامه محور بود/ سحابی در گذر زمان، نگاهی «ملی»تر پیدا کرد و به خصوص در دهه آخر عمر خویش منتقد جدی نگاه چپ سنتی به مسائل جهانی، حتی در مقایسه نقش مخرب آمریکا و روسیه در ایران کنونی، بود.

ایران و کردهای عراق

سه شنبه, 25 مهر 1396 ساعت 18:16

karkoukایران بنا به دلایل تاریخی ظرفیت های زیادی برای بازی کردن نقش «میانجی» دارد. متاسفانه سیاست «دشمن محور- شیعه گرا»ی حاکم بر نیروهای نظامی مسلط بر سیاست منطقه ای ایران اجازه استفاده از این ظرفیت را نمی دهد. آنها به جای درنظرگرفتن اشتراکات فرهنگی «ملی» فراوان با کردها؛ اشتراک «مذهبی» با دولت عراق را عمده می کنند. مداخلات «حشد الشعبی» در جدال درونی عراقی ها علیه کردها با هدایت و حمایت حاکمان ایران می رود تخم کینه جدیدی علیه ایران را در همسایگی اش بارور کند.آیا روند حوادث به سمتی خواهد رفت که یکی دیگر بر تعداد دشمنان پرنفرت ایران در منطقه افزوده خواهد شد؟

moulaviاگر روحانی رو به مردم بایستد؛ اهل تسنن یک جمعیت پرشمار و موثر در همبستگی و امنیت ملی در کشورند.جدا از اینکه اهل سنت ایرانی در پیروزی وی در هر دو دوره نقش تعیین کننده ای داشته اند/ «نیاز»ی راهبردی برای توجه  بیشتر به زنان و اهل سنت در ساختار قدرت در ایران وجود داشته و دارد. غیر از «نیاز» این «حق» مسلم آن ها نیز هست. چه با زبان مصلحت و چه با زبان حقیقت و چه از منظری نتیجه گرا و چه از زاویه ای وظیفه گرا به صورت مسئله نگاه کنیم در هردو حال به یک نتیجه میرسیم؛ عمر این تبعیضات غیرانسانی به پایان رسیده است.

rouhani1برخلاف رویکرد «اعتدالی» ترکیب پیشنهادی به رضایت سمت ولایی نزدیک تر است تا به مطالبات مردمی و وعده های داده شده. 

نیاز زمانه به چپ دموکرات، ملی، توسعه گرا

پنج شنبه, 12 مرداد 1396 ساعت 18:22

 

2-jeld-16برخی آسیب های جریان چپ در ایران: نقص در «مبانی» تحلیلی؛«بحران مدل»؛ خطا در«تحلیل شرایط»؛ «شوک فروپاشی»؛ «تشتت و انقطاع»؛ «خطر پراگماتیسم افراطی و بی اصول».