سه شنبه، ۳ مهر ۱۳۹۷ | Tuesday, 25. September 2018

آخرین فرصت یک تصمیم گیری بزرگ برای بیت قدرت

منتشرشده در مقالات سیاسی یکشنبه, 17 دی 1396 ساعت 20:39

 khamenie1طفره رفتن از تصمیم گیری جدی بر سر این دو راهی بزرگ همان و آتش را زیر خاکستر راندن همان و بیرون زدنش تندتر و شعله ورتر همان. شاید این آخرین فرصت یک تصمیم گیری بزرگ باشد...

موج اعتراضات اخیر نشان به صدا در آمدن یک طیف وسیع از ناراضیان اقتصادی بود که صدای شان ماهها بود که به گوش می رسید ولی کسی بدان توجه نمی کرد. با اولین فریاد بلندی که از سراسر ایران به هواخاست حالا همه ساکت شده اند و به این صدا توجه می کنند. یک روز ابوایاد گفته بود  ما فلسطینی ها هر قدر اعتراض می کردیم کسی به حرف ما توجه نمی کرد، اولین ترقه را که در کردیم همه جهان ساکت شدند و به حرف ما گوش کردند!

یک سال بود که در فضای رسانه نهیب زده می شد تظاهرات معلمان در سراسر ایران را «ببینید»، کارگران و بیکاران را «ببینید»، انبوه  اعتراضات و اعتصابات و تجمعات  ناراضیان اقتصادی را «ببینید»، وقت «بازگشت به شعارعدالت» است؛ اما شنیده و جدی گرفته نمی شد. اما با اولین فریاد بلند سراسری حالا سنگین ترین گوش ها هم مجبور به تامل اند. کسانی که زیر بار ستم  اقتصادی و طبقاتی به تنگ آمده اند «حق» داشته اند فریاد ولو به ناسزا بلند کنند. کتاب مقدس مسلمانان نیز  چنین اجازه ای را به آنان داده است! (سوره نساء آیه 148) قانون اساسی ایران نیز در اصل 27 حق تجمع و راهپیمایی را به رسمیت شناخته است.

اما این موج اعتراضی را تنها ناراضیان اقتصادی تشکیل نمی دادند هر چند بدنه اصلی آن و اصلی ترین خواسته هایش را نمایندگی می کردند؛ یک طیف دیگر نیز بدنه فعال و حتی مهاجم این اعتراضات بودند: ناراضیان اجتماعی. متولدین دهه هفتاد به بعد که از وضع اجتماعی ( به علاوه وضع اقتصادی خانواده خویش در بسیاری از آنها) نارضایتی دارند. این ها را هم باید دید.

ناراضیان اجتماعی حلقه وصل دو موج اعتراضی هستند: ناراضیان سیاسی و ناراضیان اقتصادی؛ جنبش سبز و موج اعتراضات دی ماه 96. کسانی که به لحاظ استراتژیک به ضرورت هم افزایی این دو دسته بزرگ می اندیشند بعد از این باید حساب ویژه ای روی نقش استراتژیک ناراضیان اجتماعی به عنوان حلقه وصل باز کنند.

در برابر «قدرت» حکومت نفتی باید تولید «قدرت» کرد. این قدرت از «افکار» عمومی و «اراده» و انرژی جمعی ساخته خواهد شد. «قدرت» اجتماعی می تواند در عرصه سیاست رسمی «انتخابات»ی باشد. در عرصه اجتماعی کار نهادمند مدنی مستمر «مطالبه محور» انجام دهد و در صورت لزوم و کری و کوری صاحب منصبان بیت و سه قوه کشور (تاکید می شود هر سه قوه و نه فقط قوه قضائیه)، «حضور خیابانی» داشته باشد. جامعه ایران نشان داد که آمادگی دارد از هر سه ابزارش استفاده کند. اضافه شدن مجدد عنصر خیابان جدا از اضافه شدن بسیار جدی مولفه ناراضیان اقتصادی(واجتماعی) صحنه سیاست ایران را تکمیل و امیدوارکننده تر کرد. 

بخش قابل توجهی از ناراضیان اجتماعی را زنان (و به خصوص دختران جوان) تشکیل می دهند. برابری خواهی در جریان اصلی فمینیستی ایران همه این قشر وسیع را نمایندگی نمی کند. بخش جوانتر و فعال تر و مهاجم تر آن را ناراضیان اجتماعی معترض به سبک زندگی تحمیلی رسمی تشکیل می دهد. اعتراض به حجاب اجباری و یا مطالبه ورود به ورزشگاه ها و نظایر آن نمونه هایی آشکار و علنی شده از این کوه یخی هستند. در این عرصه نیز دانشجویان دختر سیاسی شده و یا فعال در حوزه مدنی حلقه وصل این دو قشر معترض به تعبیض جنسیتی و رابط بین جریان اصلی فمینیستی و این قشر وسیع  دختران ناراضی جوان هستند.

حال بیت قدرت و تصمیم گیران سیاسی-امنیتی آن؛ دولت و مجلس و نیز همه روشنفکران و فعالان سیاسی و مدنی باید به دقت این سه طیف را ببینند و خبرهای شان را رصد کنند. اگر می خواهند ایران را درست ببینند. فعالیت سیاسی کنند. دولتمردی و مدیریت کنند. فریاها و ترقه ها گوشهای همه را تیز و چشمهای همه را گشوده است. اگر جنبش سبز در تهران و برخی شهرهای بزرگ  دیده می شد و نه سرکوب و آتش زیر خاکستر، حالا نیازی به موج اعتراضات در بسیاری از شهرهای کوچک و بزرگ نبود.

اگر بیت قدرت با این موج نیز شبیه موج قبلی برخورد کند و به جای درمان به سرکوب و تنبیه و به جای آزادی به محدودیت بیشتر بیندیشد، موج سوم سهمگین تر خواهد بود. فاعتبروا یا اولی الابصار...

آخرین فرصت یک تصمیم گیری بزرگ برای بیت قدرت در ایران

 همزمان با پدیده اعتراضات سراسری مردم به تنگ آمده از تبعیض و تحقیر، وقت آن رسیده است که دستگاه سیاسی- امنیتی بیت قدرت در ایران بر سر این دو راهی های بزرگ تصمیم بگیرد:

همچنان بر «اتمیزه کردن» فضای سیاسی کشور در همه حوزه های سیاسی و صنفی و اجتماعی تاکید کند و با هر نوع «تشکل» واقعی سرجنگ داشته باشد و سعی در انحلال یا تضعیف و زمین گیر کردن آنان داشته باشد یا با جامعه توده وار معترض مواجه باشد؟ با نمایندگان ناراضیان سیاسی و اقتصادی و اجتماعی در احزاب و نهادهای صنفی و مدنی گفتگو کند یا با معترضان مایوس و خشمگین بی سر و رهبر خیابانی؟ کدامیک!؟

 همچنان بر سیاست خارجی دشمن ستیز و توطئه محور در سطح جهان و منطقه تاکید کند و هزینه های سنگین اقتصادی اش را بر مردمش تحمیل کند و یا به منافع ملی اش بیندیشد و مانند بسیاری کشورهای مستقل جهان ضمن حفظ رویکرد انتقادی- اعتراضی اش به ستم ها و سلطه طلبی های قدرت های جهانی و منطقه ای اما پایش را به اندازه گلیم اقتصادی اش دراز کند؟ تا حالا اقتصاد برای سیاست سوبسید می داده حالا مدتی هم سیاست برای اقتصاد سوبسید بدهد؛ مگر در کل کره زمین تنها ایران و کره شمالی اند که انقلابی اند! و همه کشورهای دیگر سازشکار و مرعوب اند؟ باید در این نظرگاه تنگ تجدید نظر کرد و یا همان مسیر عقب مانده و پرهزینه و فریب را دنبال کرد؟

 طفره رفتن از تصمیم گیری جدی بر سر این دو راهی های بزرگ همان و آتش را زیر خاکستر راندن همان و بیرون زدنش تندتر و شعله ورتر همان. شاید این آخرین فرصت یک تصمیم گیری بزرگ باشد...

 زیتون 17 دی 1396