شنبه، ۵ مهر ۱۳۹۹ | Saturday, 26. September 2020

سالگرد اعدام های 67

منتشرشده در فیسبوک شنبه, 28 شهریور 1394 ساعت 22:22

ما در داخل کشور به صورت ادواری به مراسم هایی می رفتیم به مناسبت سالگرد دکتر شریعتی؛ آیت الله طالقانی؛ مهندس بازرگان؛ دکتر مصدق؛ شب های احیا در ماه رمضان، تاسوعا و عاشورا، 16 آذر و ... . در خارج از کشور یک مراسم هم اضافه شده است: سالگرد تابستان سیاه 67. سال اول یادآوری این سوگ برایم آن چنان سخت و متاثر کننده بود که به دشواری حرف زدم. اما سعی کردم از سوگ فاصله بگیرم تا بتوانم به این «فاجعه» از منظر فرهنگ و سیاست و اخلاق نیز بنگرم. می توان مسئله تابستان 67 را توسعه داد و در بحث کلی تر «خشونت» به بحث گذاشت تا امکان رسیدن به یک «تجربه ملی» راحت تر و عملی تر شود. اما جنایت تابستان 67 اوج و «نماد»خشونت های پس از انقلاب است که با هیچ اسیدی پاک شدنی و با هیچ سفسطه ای توجیه شدنی نیست و هیچ داور بینا و بی طرفی نمی تواند این بازی خشونت بین حکومت و بعضی مخالفانش را مساوی «در بیاورد».
مراسمی که امسال در آخن آلمان برگزار شد سه سخنران داشت که هر سه سعی کردند با فاصله و از بیرون به سوگ بنگرند و در باره آن از منظری سیاسی و اجتماعی، «اندیشه» کنند. من هم از سوگ به نماد و از نماد به تجربه پل زدم. هر چند می دانم و معتقدم تا «حقیقت» روشن نشود و تا «امید»ی سوسو نزند، سایه سوگ و یادآوری آن (و به تعبیرمذهبی اش ذکر و ذاکرین) ما را رها نمی کند...
سخن مشترک اما آن بود که جناب کاظم زاده سخنرانی اش را با آن تمام کرد: یادآوری برای رهایی است نه برای انتقام و دکتر نیکفر گفت فراموشی بخشی از زندگی است، هم چنان که آشتی. اما آشتی وقتی میسر است که دستی به سویت دراز شده باشد...

http://rezaalijani.com/2014-07-24-21-49-38/2014-07-28-23-13-48/item/916-%D8%B3%D9%88%DA%AF%D8%9B-%D9%86%D9%85%D8%A7%D8%AF-%D9%85%D9%84%DB%8C%D8%9B-%D8%AA%D8%AC%D8%B1%D8%A8%D9%87-%D9%85%D9%84%DB%8C.html

فیس بوک 28 شهریور 94